به نام
پروردگار آسمانها و زمین
سلام ...
سلام و صد سلام
به تمامی همکلاسی های عزیز...
مهر 85 – دانشگاه فردوسی مشهد – دانشکده منابع طبیعی و محیط
زیست – ورودی مرتع و آبخیزداری 85
هیچکدام دیگری
را نمی شناختیم، با محیط دانشگاه ناآشنا و غریبه، تعداد آقایان 4 نفر بود و آن
روزها آرام می آمدند و ومی رفتند. خانوم ها نیز گروه گروه با هم دوست بودند و با
همان گروه خود مراوده داشتند...
کم کم که جلو تر
رفتیم و بازدید ها شروع شد و صحبت ها
افزون گشت، آموختیم که همه اعضای یک کلاسیم و باید با هم دوست باشیم؛ روز به روز
صمیمی تر شدیم.... کم کم شماره تلفن همراهمان را رد و بدل کردیم، sms می دادیم، سوال می پرسیدیم ، جزوه
و.... و کم کم ریشه های زیبایه دوستی اِمان در زمین پر بار دانشکده منابع طبیعی و
محیط زیست رشد یافت، تا انجا که امروز خیلی از بچه های دانشکده، اعتراف می کنند که
بهترین و صمیمی ترین گروه بودیم؛ همین اعتراف را مسئولین دانشکده نیز دارند!
تیر 89
- دانشگاه فردوسی مشهد – دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست – ورودی مرتع و آبخیزداری 85
دیگر حال و هوای
روز های اول نبود .... همه ناراحت بودند از اینکه چرا این 4 سال به سرعت
گذشت...دیگر هیچ کس با دیگری غریبه نبود، گروه های دوستی وجود داشتند اما در
ارتباط کامل با سایر گروه ها.... آقایون نیز دیگر آرام نمی آمدند و نمی رفتند،
بلکه با کلاس می آمدند و می رفتند!
فرقی نمیکرد از
چه شهری باشیم یا متولد چه سالی هستیم، فرقی نمیکرد دختر باشیم یا پسر، هیچ چیز
فرقی نمی کرد! همه ما را دانشجویان مرتع و آبخیزداری 85 می خواندند.
روز های پایانی
امتحانات را یادمان هست، اشک های بچه ها، در آغوش گرفتن هم، بغض های در گلو و
چشمان گریان را یادمان هست ....
براستی راز این
همه زیبایی چه بود ؟! مگر در این 4 سال چه اتفاقی افتاده که همه از جدایی اندوهگین
بودند؟! نمیتوان، نمی توان واژه ای بهتر از "عشق" را پیدا کرد. به راستی
که 4 سال همه امان عاشقانه کنار هم زیست کردیم و گرچه گهگاهی مشکلی پیش می آمد و
از دست هم دلخور می شدیم، استرس امتحانات بود و خستگی اردوها اعصابمان را خورد می
کرد، ولی...ولی این ها باعث نشد تا ذره ای از عشق بینمان کم شود. همه اِمان در هر
لحظه از کنار هم بودن لذت بردیم و بهترین روزهای عمرمان را رقم زدیم...
حالا که به آن
روز ها برمی گردیم، آرزو می کنیم کاش بشود فقط برای یک روز هم که شده دوباره کنار
هم باشیم .... فقط یک روز همه با هم به اردوی شمال برویم و یا در کویر بجستان نشسته و ناهار بخوریم، تندوره هم که جای خود را
دارد!
برای یک روز هم
که شده سر کلاس مهندس ملتی بنشینیم و گرچه بگوید شما درس نمیخوانید، اما با دقت به
حرف هایش گوش دهیم!
مهندس اکبری برایمان
آرزوی موفقیت بکند و دکتر ناصری با آن دیسیپلین خاص خودش از همه جا و هم کس
برایمان بگوید...
گرچه اکثر بچه
های کلاس خواب بودیم، اما الان حاضریم با تمام وجود برای یک ساعت هم که شده دوباره
سر کلاس اصلاح و توسعه دکتر جنگجو نشسته و کنارش باشیم ...
با تمام وجود آماده
ایم تا گوش هایمان را خوب تیز کرده تا صدای دکتر مساعدی را بشنویم و با تمام قدرت
ذهنمان، مسائل دکتر گلکاریان را حل کنیم!
و حاضریم برای
یک لحظه کنار هم بودنمان هر بهایی را که لازم است بپردازیم؛ مگر نه آنکه آن لحظات
پر از عشق بود و مگر نه اینکه ما انسانیم و جزء عشق چه هدیه ای برایمان بهتر؟!
گرچه دانشکده
امان تازه تاسیس بود و نسبت به سایر دانشکده ها امکاناتی کمتر داشت، اما چیزی داشت
که هیچکدام از دانشکده های دیگر نداشتند و آن "صمیمیت" بود. قاطعانه
ادعا می کنیم که میزان صمیمیت موجود در دانشکده ی ما در هیچ کدام از دانشکده های
دیگر وجود ندارد و افتخار میکنیم که صمیمی ترین گروه دانشکده خودمان هستیم ...
اینها افتخارات بزرگیست که به راحتی بدست نمی آید...
اگرچه اسم رشته
تحصیلیمان دهان پر کن نبود، اما دیدگاه و نوع نگاه به زندگی که طبیعت به ما آموخت
را با هیچ چیز معاوضه نخواهیم کرد!
اردیبهشت
90
الان که در حال خواندن
این متن هستید به یاد آن روزهای زیبا که می افتیم، شابد بغضی زیبا گلویمان را
نوازش دهد و گوشه چشممان تر شود... آنقدر آن روزها زیبا بودند که ارزش آن را داشته
باشند که گهگاهی به اعماق خاطره هایمان فرو رویم...
شاید الان آن
صمیمت گذشته وجود نداشته باشد، کمی طبیعیست؛ دیگر مثل گذشته هر روز همدیگر را نمی
بینیم، اردو نمی رویم، صحبت نمی کنیم و...
اما ایمان داریم که آن صمیمیت و عشق در وجودمان نهادینه شده است و تا ابد خواهد
ماند. ایمان داریم که این دوستی زیبا به هیچ دلیلی از بین نخواهد رفت و هیچ کدورتی
نمی تواند بینمان جدایی افکند ....
راستش قرار بود
این متن و این تغییر قالب وبلاگ را در سالروز تولدش یعنی 27 فروردین ماه انجام
دهم، اما شرمنده همه اِتان هستم که نشد....امیدوارم بر من خرده نگیرید...
فردا نتایج ارشد
می آید و آنهایی که زحمت کشیده اند حاصل تلاش خود را خواهند دید... مثل همیشه اول
برای یکدیگر دعا کنیم وبعد برای خودمان .... برای من هم دعا کنید حتما !
از تمامی بچه ها
خواهش دارم که در بروز رسانی وبلاگ کوشش نمایند و هر از چند گاهی هر مطلبی، خبری
و... که میتوانند بگذارند. به هر کدام از بچه ها هم که سر نمیزنند بگویید که حتما
این عادت بدشان را ترک کنند و ما را مستفیض بفرمایند. معتقدم هر چه از تاسیس
وبلاگمان بگذرد به ارزش آن افزوده خواهد گشت. اگر نگاهی به آرشیو وبلاگ بیندازید
متوجه خواهید شد که منبع عظیمی از خاطرات زیباست!
باز هم منتظریم،
منتظریم تا دوباره وبلاگمان (که روزی تعداد بازدیدهای روزانه آن به 150 می رسید و
حال به 4 رسیده) رونق گیرد و این مهم میسر نمی شود مگر با دست مهربان تو!
کلاس پر از
محبتی داشتیم که قدر آن را خواهیم دانست و تا زنده ایم تمامی ارتباطاتمان را حفظ
خواهیم کرد. و همچنان اعتقاد داریم که :
"همیشه مهربانی و
همدلی پیروز است"
نظراتتان در ذیل
این مطلب میتواند آغازی دوباره باشد برای رونق گرفتن وبلاگمان ...
شاد
باشید و برقرار
کوچک
همه شما
محمود
محبی
29
اردیبهشت ماه 1390
این وبلاک جهت ارتباط دانشجویان رشته مرتع و آبخیز 85 دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست دانشگاه فردوسی مشهد در تاریخ 89/1/27 راه اندازی شد است. قرار بر این است تا پس از فارغ التحصیلی تمامی هم کلاسی ها هرازچند گاهی مطالبی را در این وبلاگ قرار دهند.