دانشجویان مرتع و آبخیز 85

بگذريم.. من بايد بگم دقيقاً سه هفته است كه هيچ فكري تو ذهنم نبود غير از جشن .. حتي تولد سحر هم كه بود تا به الان واسش هيچي نتونستم بخرم چون وقت آزاد و همين طور فكر آزادي نبود.. هرروز چه صبح چه بد از ظهر بيرون دنبال كارها بوديم..و مي خواهم اينو بگم دوست داشتيم اين كارو بكنيم و انجامشم داديم..

من خودم به نوبه خودم بايد تشكراتي را اينجا بنويسم:

اول از همه از همه بچه ها يي كه با نظرات و يشنهاداتي كه دادند، به هر نحوي كمك كردند خصوصاً كمك هاي مردمي كه شد دستشون مي بوسم و نهايت تشكر كنم...

دوماً از مهدي و ميعاد نخاولي كه در 2 هفته گذشته با نظرات حرفه اي شون كمك كردن به زيبا تر شدن جشنمون... خصوصاً ديروز كه از ساعت 8 ونيم صبح در دانشكده حضور داشتند و از يه ربع به 11 در آمفي تئاتر حضور داشتند و با تمرينات فراوان، تست سيستم هاي صوتي و نور... به عالي تر شدن جشن كمك كردن و پا به پاي ما كمك كردند و كار كردند..ممنونم دوستهاي عزيزيم..

از انيس نازم كه با شعر قشنگش جو غمگين  جشنمون باز شاد كرد و لبخند به روي چهره هاي ناراحت بچه ها آفريد، ممنونم...

همچنين از پسر هامون،‌آقاي مهران همدم جو و عليرضا اوليايي كه زحمت كشيدن خصوصاً در اتوشويي..آقاي سرگزي، آقاي پرويان،‌آقاي فتحي، آقاي ميرزايي ، آقاي محمدي آقاي مجرد ... و همه كساني كه به ما كمك كردند ممنونم

يادم رفت از تمام بچه هاي كه صبح در دانشكده حضور داشتند و پك هارو درست كردند و  لوح ها و تنديس هارو مرتب كردند وووو... خصوصاً م‍ژده، عادله، مائده و وجيهه و تيمسار عزيز و مهربونم كه من خيلي دوسشون دارم تشكر مي كنم.

و در آخر از خود آقاي محبي كه تمام زحمات ما گردن ايشون بود بايد تشكر كنم كه اگر نبودي جشن ما هم برپا نمي شد و هيچ موقع اين خاطره براي مان نمي ماند... خوشحالم كه بودي و كمكمون كردي.. اميدوارم هميشه سربلند و پيروز باشي...

من فقط از اين ناراحتم كه بايد از اين بچه هاي خوب از همكلاسي هاي عزيزم جدا شم ولي هميشه با تماشاي فيلم زيبامون و مرور خاطره ها زنده خواهم ماند... 

به قول آقاي اوليايي اين لحظه ها هستند كه مي موند  بياييد قدر اين لحظه هاي با هم بودنمان را بدونيم...

از همه كساني هم كه كمك كردند باز هم نهايت تشكر را دارم... در ضمن بايد از پدر آقاي نخاولي كه به خاطر متن زيبايشان جشنمون با عشق بيشتر آغاز شد تشكر كنم..

پاينده و پيروز باشيد